Amerísk della

Það er ekki um að villast að nú eru einkenni einverunnar farin að segja til sín. Ég sakna Orra og krakkana svo hrikalega að ég er alveg hætt að reyna að vera gáfuleg, menningarleg eða pólitísk. Í gærkvöldi horfði ég á tvær Amerískar rómantískar gamanmyndir hvora á fætur annarri og í dag fór ég að versla! Ég fór reyndar ekki út gagngert til að versla (eins og sumir vita þá þykir mér fátt leiðinlegara en verslunarferðir). En til að hressa mig eftir bókasafnið í morgun rölti ég á Bulldog, sem er svona eins og kráin í Cheers fyrir Norm "where everybody knows your name...damm-damm-da...and they're always glad you came dam-dam-da!" Nema hvað, ólíkt Cheers barnum er Bulldog afskaplega gay. Þar sem ég sat með kaffibollann og var að velta því fyrir mér hvað í fjáranum ég væri að gera hérna alein í Toronto gaf sig á tal við mig maður (ekki einn af fastakúnnunum) og spurði hvort ég væri búin að kíkja á brjálæðislegu stórútsöluna á næsta horni "Darling, with these prices you just can't go wrong!" sagði hann og ég dreif mig af stað. Þetta var einhver merkjavara og hommarnir voru hreinlega að tapa sér yfir gæðunum og verðinu. Fólk háttaði sig alveg til að máta fyrir framan einn pínulítinn spegil og ég hélt án spaugs að einn drengurinn ætlaði bara að líða útaf þegar hann var komin með jakkaföt og skyrtur eftir uppáhalds hönnuðinn sinn. "Ég bara verð að setjast niður! Gvuð, ég næ ekki andanum!" sagði hann og ég reyndi að verða líka spennt yfir þessu öllu saman. Keypti mér einn sumarkjól, flauelsjakka, þrjá síðerma boli, peysu, ullarvesti og gollu á 68 dollara og hef held ég aldrei keypt eins mikið af fötum á ævinni.