af framförum...

félagar. fyrir tæpum 17 árum (já, ég taldi) vorum við þórdís að þvælast í lestum um iðrar evrópu og vöknuðum einn morguninn á lestarstöðinni við feneyjar. ég held ég hafi aldrei vaknað jafn snemma á ævinni, klukkan varla orðin 6 að morgni. en hvað um það, einhver áður óþekkt morgunorka greip okkur og við dömpuðum draslinu okkar í einhvern skápinn á lestarstöðinni og röltum yfir brýrnar á vit ævintýranna í hinni sökkvandi borg. eina fólkið á ferli á þessum ókristilega tíma, fyrir utan íslensku heiðingjana tvo, voru innfæddir bakarar, eldri húsmæður að hengja upp þvottinn og nokkrir kallar sem sátu á bekkjum torganna og ræddu heimsmálin yfir fyrsta espresso dagsins. tilfinningin sem festi rætur djúpt í maganum mínum (ofarlega) við að ganga inní feneyjar rétt eftir sólarupprás á þessum morgni var alveg mögnuð og situr enn í mér sem eitt af topp tíu hápunktum minnar annars stjörnum prýddrar tilveru. nú kann einhver lesandinn að velta því fyrir sér hvernig þessi saga álpaðist inná netsíðuna okkar tæpum tveimur áratugum (og dreg ég þá heldur úr) síðar. en svarið er rétt handan við hornið... ég var nefnilega, einu sinni sem oftar, í mallinu eldsnemma morguns um daginn í leit að bleki í prentarann okkar því þórdís hefur verið að nota það í kaffið sitt þessa síðustu daga fyrir annarlok. nema hvað, ekki var búið að opna neinar búðir þegar orri árrisuli mætti á svæðið en mallið engu að síður fullt af fólki því þessi musteri neysluhyggjunar eru æðarnar sem liggja í og úr hjarta hins dæmigerða torontobúa. ekki vil ég til þess hugsa hvað yrði um fólkið hérna ef þessi undur hyrfu af yfirborði jarðar. allavega, ganga verslunarmiðstöðvarinnar fylltu s.s. innfæddar húsmæður og eldri menn sem virðulegir fylltu trébekki hannaða eftir suðurevrópskri fyrirmynd og ræddu nýjasta slúðrið yfir starbucks grugginu. húsmæðurnar voru þó ekki með þvottinn, eins og kynsystur þeirra handan hafsins fyrr á tímum, heldur tvístigu þær óþreyjufullar fyrir framan búðirnar með opin veskin og biðu þess að leggja sitt af mörkum til lífsgæðakapphlaupsins. ó hvað verður yndislegt að virða fyrir sér útópískt mannlífið eftir önnur 17 ár eða svo. reynslan hefur kennt manni að framförunum virðast engin takmörk sett.