af stjórnleysingjum...

ok. þá er komið að næsta kapítula í þessu bráðum eins árs langa ameríkuævintýri okkar. héðan er allt voða dandý að frétta, minnihlutastjórnin fallin og auglýsingaskrumið fyrir næsta leikrit hafið. það er fátt jafn hressandi og að vera minntur á þá staðreynd að það kemur nákvæmlega sami skíturinn úr rassgatinu á íhaldsmönnum og þeim sem haltra um jarmandi með sauðagæru á bakinu og félagshyggjumarkið í eyranu. þórdís er varla búin að sjást hér heima síðustu vikur sökum ritgerðasmíða og ég reyni að nýta tímann meðan krakkarnir eru í skólanum til að prenta myndirnar úr ferðalaginu okkar, en þær útvöldu virðast skipta hundruðum. skemmtilegt að endurupplifa ferðalagið eftir þessum leiðum því ég get aldrei vanist því undri að sjá ljósmynd birtast á pappírnum ofan í framköllunarvökvanum. seinnipartinn skellir maður sér svo í mallið með krökkunum því toronto er alheimshöfuðborg yfirbyggðra verslunamiðstöðva, ef það skyldi hafa farið framhjá einhverjum. í miðbænum er s.s. stærsti köngulóarvefur verslana og þjónustustofnanna innan dyra í heiminum þar sem hægt er að svala öllum mögulegum og ómögulegum fýsnum hins metnaðargjarna neytanda. netið er svo skilvirkt að stór hópur fólks fer ekki út fyrir hússins dyr yfir vetrarmánuðina, enda til hvers? við játum þó fúslega að við söknum laugavegarins en leggjum lóð okkar á vogarskál smákaupmannsins hér í toronto með vikulegri sporvagnaferð á bulldog kaffihúsið í austurhlutanum, enda eina drykkjarhæfa kaffið sem við höfum fundið. það er eitthvað við homma og kaffi sem fer undarlega vel saman, ef einhver kann skýringu á því væri ég þakklátur fyrir ef sá hinn sami vildi deila henni með mér. ef einhver er á leið til new york er nefnilega eitt alveg flaming kaffihús á horninu á christopher og bleecker sem heitir “angelic” og býður uppá besta espresso fixið á svæðinu. alltaf text mér að fara að tala um kaffi þegar ég reyni að segja einhverjar fréttir af okkur. en jæja, eyja og kári eru samt ekki enn dottin í koffínið og blómstra hérna sama hvernig viðrar. eyja kom heim úr skólanum um daginn með ljósritað “fréttabréf” með nafni hennar á forsíðunni. henni hafði fundist einhverjir krakkar í bekknum ekki hafa alveg nógu mikinn skilning á því hvað hún hafði gengið í gegnum við flutninginn frá íslandi svo hún brá á það ráð að gera myndskreytta frásögn af sínum ævintýrum og ljósritaði fyrir allan bekkinn. annan hvern laugardag fer hún með vinkonu sinni, louisa, á vísindanámskeið í tæknideild university of toronto þar sem þær fá að prófa sig áfram með nýjustu tækni og vísindi undir leiðsögn háskólanema. um daginn tók svo hún að sér að þýða bók úr frönsku yfir á ensku í skólanum og skráði sig í skólakórinn en eftir nokkrar æfingar þótti henni þær taka of mikið af frímínútunum til að hægt væri að réttlæta áframhaldandii söngferil svo hún skráði sig úr honum aftur. bæði eyja og kári eru núna byrjuð að æfa fótbolta einu sinni í viku og finnst frábært. þau eru komin með fótboltabúninga og taka þessu mjög alvarlega, enda hljóta kröfurnar frá föðurnum að vera ærin hvatning. annars erum við öll farin að hlakka til jólanna því hér er arinn fyrir amerísku jólasokkana og útstæðir stofugluggar sem eru eins og hannaðir með það í huga að setja jólatré í skotið. ég er þó farinn að hafa smá áhyggjur af jólasteikinni því ennþá hef ég ekki orðið var við hreindýrakjöt í neinum búðum hérna. ég gekk þó framhjá verslun sem bar hið heiðarlega nafn “the friendly butcher” um daginn en hún var því miður lokuð. ég bind þó miklar vonir við að þar inni leynist vinalegur slátrari í góðum holdum sem getur murkað lífið úr sossum einum tarfi fyrir mig fyrir jólin. tékka á því eftir helgi. en kæra fólk, þar sem við höfum orðið vör við heldur hvimleitt samhengi á milli langra netpistla og fárra kommenta frá lesendum þá hef ég þetta ekki lengra að sinni. skelli þess í stað nokkrum polaroid myndum úr kanadíska haustinu með til skrauts.hilsen, orri.