Skóli, skóli á skítaróli

Það hefur margt gerst síðan ég skrifaði síðast. Það mikilvægasta er án efa að krakkarnir eru byrjuð í skólanum sínum. Á þriðjudaginn var fyrsti skóladagurinn og það var ekki laust við taugatitring hjá okkur öllum. Eyja fór í bekk til Mrs. Quintana sem er 5. og 6. bekkur (blandaður). Kári er hjá Mr. Irie sem kennir 2. og 3. blönduðum. Þetta er almenningsskóli og þ.a.l. mjög margir í bekk. Í bekkjum krakkana eru 27 stk. og þykir eðlilegt. Kostur almenningsskólanna er sá að nemendahópurinn er mjög blandaður. Í Dewson eru börn af öllum kynþáttum og öllum trúarbrögðum. Það er magnað að standa á skólalóðinni þegar foreldrarnir eru að sækja börnin sín eftir skóla, maður sér bókstaflega allar tegundir af fólki og heyrir mörg ólík tungumál.
Það er alveg merkilegt hvað Eyja er mikill töffari og dugleg. Strax fyrsta daginn var hún búin að kynnast krökkum og farin að tala ensku, rétta upp hendi og hafa skoðanir á hlutunum. Á öðrum degi voru yngri nemendur farnir að leita til hennar á skólalóðinni og biðja hana að semja við eldri stráka, þrátt fyrir að Eyja væri nánast ótalandi á ensku. Auðvitað hefur ekki verið auðvelt fyrir hana að koma inn í nýjann bekk og skilja lítið sem ekki neitt í tungumálinu, en einhvern veginn tekst hún á við það af miklu öryggi. Elsku Káralingur var ekki eins brattur og við komumst fljótt að því að við þyrftum að gefa honum tíma til að aðlagast í rólegheitunum. Þessa viku höfum við því verið í skólastofunni hjá Mr. Irie, fært okkur fram á gang og nú síðast verið á skólalóðinni á meðan Kári er í tímum. Kári tilkynnti eftir skóla í gær (föstudag) að nú mættum við fara að skilja hann eftir einann og hann var allur orðinn öruggari með sig.
Okkur finnst kennari Kára ekki alveg nógu góður og þó að hann sé með vingjarnlegt viðmót og haldi góðum aga í bekknum þá gefur hann sig ekki nógu mikið að nemendum sínum og nokkrir eru utanveltu (þó þeir séu hljóðir). Kennari Eyju er allt önnur týpa, glaðleg og kraftmikil en líka hlý og kröfuhörð. Herra Grænn kennir tónmennt og Kári er voða ánægður með hann og eins eru þau með góðann leikfimikennara. Núna eru kennaranemar í bekkjunum sem kemur sér vel því að það er lítil sem engin sérkennsla fyrir útlendinga í skólanum. Reyndar lofaði skólastjórinn að Kári myndi fá einhverja tíma í viku með kennara sem hjálpar honum með enskuna. Ég hitti þá konu sem virtist mjög fín. Það sem hefur þó bjargað því að Kári er að aðlagast er fyrst og fremst fótboltinn. Í öllum frímínútum eru nokkrir strákar sem spila fótbolta og Kári náði athygli þeirra með að skora þrjú mörk í röð og sýna mikla takta. Daginn eftir mætti hann með nýjann fótbolta og þar með var hann orðinn "íslenski fótboltagæinn" sem er heilsað af eldri strákum og boðið að vera með í boltanum.

Við erum komin í nýja íbúð þar sem við verðum í þrjár vikur eða þar til við fáum hina íbúðina, 1.okt. Vorum áður í íbúð Matta og Maríu á austurhliðinni en það var allt of langt að ferðast í skólann daglega, auk þess sem þau voru sjálf að koma hingað í lok mánaðarins og húseigandinn var ekki sérlega hress með að hafa fjölskyldu fyrir ofan sig. Það var því mikill léttir að fá þessa íbúð sem er í næstu götu við framtíðaríbúðina okkar á Hepbourne street og í fimm mínútna fjarlægð frá skóla krakkana. Það skiptir líka heilmiklu máli fyrir krakkana að vera komin í hverfið uppá að eignast vini osfrv.

Ég skildi Kára vel þegar hann var óöruggur að byrja í skólanum því að ég er sjálf dauðstressuð. Þetta er nú meira snobbliðið þessir ensku nemar. Mér finnst ég ekkert passa inní og líður eins og fífli sem hefur villst inní vitlaust partí.
Fyrsta daginn var kynning í ensku framhaldsdeildinni og í ræðu yfirmanns enskudeildarinnar lagði hún áherslu á að þeir nemendur sem hingað væru komnir væru valdir úr risastórum hópi hæfra umsækjanda og væru því eingöngu afbragðs námsmenn og blablabla. Svo minntist hún á það að þar sem framhaldsnám á háskólastigi væri mun þyngra en fyrsta stigs háskólanám þá væri eðlilegt að á einhverjum tímapunkti færum við að efast um hæfni okkar og getu. Eftir ræðuna réttir einn hrokagikkurinn upp hendi og segir á háfleigri fornensku að hann undrist það að prófessorinn skuli halda að í þessum hópi sé fólk sem muni verða óöruggt og efast um eigið ágæti. Maður skyldi nú vona að í svona akademískri elítu væri einungis hæft fólk sem þyrfti ekki að efast um hæfni sína og kunnáttu. Ég fór bara að hlægja mér fannst vesalings maðurinn svo góður með sig og sem betur fer svaraði prófessorinn vel fyrir sig. Mikið held ég að þeir sem svona hugsi bæti litlu við sig í námi.
Eftir þennan fyrsta fund fór ég að líta í kringum mig og reyna að átta mig á hópnum. Mér fannst ég ósköp ein eitthvað og mig vantaði eitthvað kunnulegt. Allt í einu fattaði ég að ég var að leita að svörtum nemendum eins og ég var vön frá City. Ég sá ekki einn. Aftur á móti kom indæl hvít stelpa til mín og kynnti sig, sagðist vera í doktorsnámi og að hennar sérgrein væri Afrískar bókmenntir. Hún var nýkomin frá Ghana þar sem hún var að rannsaka vinsælar/afþreyjingar bókmenntir. Það er fyndið hvernig maður sigtar fólk út og gerir sér hugmyndir eftir útliti. Er maður ekki alltaf að kenna að maður eigi ekki að dæma eftir útliti en svo gerir maður það stöðugt. Í næstu kynningu, sem var ferð um bókasöfn skólans, var ég búin að "spotta" stelpu sem mér leist vel á og viti menn hún kom einmitt til mín og sagði hæ. Sú er frá Bandaríkjunum og er nýkomin til Toronto. Hún er líka í MA. náminu en við erum ekki í neinum tímum saman þar sem hennar áhugi er aðallega á 18. aldar enskum bókmenntum.

Viðtal mitt við aðstoðaryfirmann enskudeildarinnar varð mér líklega ekki til framdráttar. Sú virtist hafa ómælda trú á akademíunni og varð illa við þegar ég svaraði henni að ég hyggði ekki á doktorsnám í greininni, enda væri ég lítil fræðimanneskja og hryllti við langri einmannalegri rannsóknar og ritgerðarvinnu. Í ofanálag fannst henni ég greinilega tala með þykkum hreimi og á einum tímapunkti fór hún að fletta í skjölunum sínum til að fullvissa sig um að þarna hefði ekki villst inn til hennar einhver sem ætti frekar að vera í annari deild. Jú ég man vel eftir umsókninnii þinni, þú ert með virkilega góðar einkunnir, sagði hún eins og till að sannfæra sjálfa sig. Síðan eyddi hún restinni af viðtalinu í það að reyna að fá mig til að taka kúrs sem hún kennir og er ekki fullur um ljóðagerð gyðinga. Með vissu millibili gerði hún hlé á sölumennskunni til að taka það fram að hún væri nú alls ekki að troða sínum áfanga, heldur bara rétt að kynna hann fyrir mér. Þegar ég gekk út hitti ég hina yndislegu Gillian Northgrave sem er skrifstofudama enskudeildarinnar og hún leysti úr öllum þeim málum sem hin átti að sinna, eftir að hafa talaði við hana leið mér ögn betur og ég hugsaði að þessi kona gæti kennt mér svona trilljón sinnum meira en kennarar eins og sá sem ég hafði farið í viðtalið til.

Þeir sem nenntu að lesa þessa langloku fá tíu stig fyrir að vera tryggir og góðir vinir. Stundum þarf maður bara að pústa. Auk þess er þarf ég að æfa mig fyrir masters skrifin miklu.
kveðjur, Þórdís