Toronto

Þá er flökkufjölskyldan komin til Toronto. Ég á erfitt með að muna að við séum ekki í Bandaríkjunum því í fljótu bragði finnst mér borgin, mannlífið og tungumálið mjög bandarískt. Það er helst þegar maður rekur augun í það að allt er hér skrifað á tveimur tungumálum, ensku og frönsku, að maður man að þetta er annað land með aðra sögu. Mér líst mjög vel á borgina og skil vel að fólk líkji henni við New York. Hér er mannlífið mjög skemmtilega fjölbreytt, kannski enn fjölbreyttara en á Manhattan. Indverjar, Pakistanir, Kóreubúar, Kínverjar, Afríkubúar, Grikkir, Ítalir, Portúgalar allir í bland og margir með sér lítil hverfi þar sem allt er merkt í þeirra tungumálum og hægt að kaupa alls kyns sérhæfða matvöru og framandi hluti. Mörg íbúðarhúsin hér minna mig á bresk hús, svona lítil og mjó á tveimur hæðum með smá garði fyrir aftan. Mér finnst það notarleg stemmning að rölta um þannig íbúðarhverfi þar sem alls konar fólk, af öllum litum og gerðum, er að vökva blóminin sín eða drekka te úti á tröppum. Eins og í New York eru hér líka skýjakljúfar og við erum ákveðin í að fara upp í CN turninn sem er sagður hæsta bygging heims, 130 hæðir.
Ferðin út var dálítið strembin þó við séum vön ferðaveseni. Annars gekk allt vel og Orri stóð sig eins og hetja að keyra í vinstri umferð frá Standsted flugvelli til Gatwick. Seinkanir og ferðaþreyta gleymdust þegar við fundum loks gistingu hér í Toronto og það var mikill léttir að skilja allann farangurinn eftir á gistiheimilinu - þetta er sko ekkert bakpokaferðaleg heldur erum við með sængur og lopapeysur fyrir veturinn í risatöskum -og ganga út í sól og blíðu. Í gær var aðeins of mikiil blíða fyrir Orra smekk, 30 stiga hiti og 100% raki, en annars hefur verið mjög gott veður og hiti í kringum 25 stig.
Núna gengur allt út á að finna íbúð og skrá krakkana í skóla. Við erum svo sérvitur (hljómar betur en snobbuð) að við viljum helst vera í hverfi þar sem stutt er í bókabúðir, kaffihús osfrv. Þannig að fyrstu dagarnir hafa farið í það að kynna okkur hverfi borgarinnar. Að sjálfsögðu er ennþá mikilvægara að krakkarnir komist í góðan skóla og séu í hverfi með öðrum krökkum á þeirra aldri. Litla Ítalía virðist vera hverfi sem sameinar þarfir allra fjölskyldumeðlima og líka Kálhausabær, Cabbage Town. Íbúðin sem við getum fengið frá 1.okt er mjög fín og er staðsett ekki langt frá Litlu Ítalíu, (hugsanlega hlíðahverfi Reykjavíkur). Okkur er sagt að þar sé mjög góður barnaskóli sem við ætlum að heimsækja í dag. Ókostur íbúðarinnar er hins vegar sá að þetta er meira sambýli en við höfðum ímyndað okkur. Á neðri hæð býr par (tónlistarmenn og kvikmyndafólk) og við yrðum með sameiginlegann inngang, garð og þvottahús. Þegar við notum þvottahúsið þurfum við að labba í gegnum svefnherbergi þeirra:)
En þetta kemur allt í ljós. Við erum ekkert að stressa okkur yfir smámunum.
Bestu kveðjur á klakann. Þórdís.

Hæ aftur,
þetta var skrifað í gær. Erum búin að ákveða að taka íbúðina. Heimsóttum skólann og líst vel á. Hittum líka börn og foreldra í hverfinu sem sögðu að þetta væri besti staðurinn til að búa á. Þarna í næstu götu er skautavöllur, fótboltavöllur og leikvöllur. Börn í hverju húsi, krakkarnir fá sér herbergi, nóg af kaffihúsum, bókabúð ofl. í fimm mínútna fjarlægð. Fólkið á neðri hæðinni er aldrei heima og auk þess skemmtilegt. Ég get hjólað í skólann og allir eru himinsælir. Jibbíjeijúhú
Þórdís