Poprad

Nú er aldeilis langt síðan ég hef druslast til að blogga. Það er ekki hlaupið að því að komast á netið hérna í Poprad, en auðvitað er það bara afsökun. Við erum búin að vera í tíu daga hérna í fjöllunum í Slóvakíu. Bærinn heitir Poprad og er stoppistöð fyrir marga sem ætla á skíði í Tatras fjöllunum. Umhverfið minnir um margt á Sviss eða Austurríki, skíðaskálar og pylsur, hvít fjöll og litlir sætir bæir. Þegar maður skoðar bæina betur sér maður samt fátækrahverfi full af sígaunum. Það er sorgleg sjón að sjá skítuga krakka leika sér í ruslahaugum bakgarða og maður veltir fyrir sér hvers vegna þeir eru svona afskiptir, fátækir og vansælir. Það kom mér á óvart að lesa að sígaunar eru upphaflega frá Indlandi því einhvern veginn hef ég alltaf tengt þá við Rúmeníu og austur Evrópu. Ég er ákveðin í að lesa meira um þetta fólk. Slóvakar virðast almennt mjög neikvæðir og fordómafullir í garð sígauna og verðum við t.d. mikið vör við það hjá fólkinu sem við leigjum hjá.
Við leigjum íbúð á neðri hæð í einbýlishúsi með stórum garði. Staðsetningin gæti ekki verið betri, við erum tíu mínútur að labba niður í miðbæ, álíka lengi að labba í gamla fallega miðbæinn og fimm mínútur að labba í sund. Það er frábært að vera með mömmu hérna, ekki síst fyrir Eyju og Kára. Orri fer daglega eitthvað út að mynda. Við erum með bílaleigubíl og förum oft öll með honum að skoða litlu þorpin hér í kring. Mér heyrist á honum að einhverjar hugmyndir séu að kvikna. Þegar hann kemur hingað aftur einn í sumar verður þetta allt búið að gerjast og mótast. Vafalaust eintóm masterpís sem koma útúr þessu.
Fyrstu dagana var ískuldi hérna og íslensk rigning. En undanfarna fjóra daga hefur verið sól og hiti og við spriklað í sundi, skoðað fjöllin, farið í ótal lautarferðir, hangið á kaffihúsum og legið og lesið á teppi útí garði. Þetta er sældarlíf og spurning hvort maður geti nokkuð vanist því aftur að fara að vinna og lifa eftir klukkunni. Jújú það verður líka skemmtilegt að hefja aftur normal líf næsta haust. Ég hlakka til að byrja í náminu og skoða Kanada.
Það er fyndið að hér í Poprad eru fullt af sportbúðum. Ég held að ég kaupi mér fjallgönguskó eins og ég var að spá í eftir gönguna í Grand Canyon og gerist göngugarpur mikill. Hvað segið þið, er einhver með að labba Laugaveginn í sumar? Svo þegar við komum til Kanada heldur útisportið áfram. Jammmogjæja. Það held ég nú.

P.s. Júróvision fór sko ekki fram hjá mér. Ég prófaði að spyrja mjög júróvisjonlegar píur á kaffihúsi hvenær keppnin væri en þær bara ypptu öxlum og virtust ekkert með á nótunum þrátt fyrir að þær væru að dilla tánum í takt við eitís slagara og með hárgreiðslurnar á hreinu. En ég dó ekki ráðalaus og frétti frá Sifu að keppnin væri á laugardagskvöldi. Þrátt fyrir að Orri hryllti sig og segði að þetta væri ekkert fyndið þá skipulagði ég smá júróvisjón partí hér á síðustu stundu og við krakkarnir gáfum stig og horfðum á meirihluta keppninnar í handónýtu sjónvarpi, þar sem allt er óskýrt og rauðleitt og hljóðið bjagað. Orri færði sig inní herbergi með The Zapatista Reader og var gáfulegur og pólitískur á meðan Kári sleppti sér í dansinum og Eyja hneykslaðist á lauslætinu og nærfötunum sem stelpurnar komu fram í. Ég hélt utan um stigagjöfina og skipulagið með harðri hendi á meðan mamma horfði með einu auga, hló að Kára og vandræðagangi Eyju og gaf öllum falleinkunn. Það eina sem vantaði var Selma. Hvað gerðist??? Var henni ekki spáð fyrsta sæti?