Lífið í Toronto

Lífið er farið að færast í fastara horf. Krakkarnir eru búin að venjast skólanum sínum og eignast félaga. Ég er líka byrjuð að kynnast fólki í mínum skóla og búin að fara í fyrsta tímann í öllum kúrsum. Fyndið hvað margir samnemendur verða hissa þegar þeir fatta að ég á mann og börn. Sumir virðast hreinlega halda að það sé eitthvað ógurlegt og smitandi og forðast mig eftir að hafa lært sannleikann. Um daginn var ég að spjalla við strák sem spurði mig hvort að ég ætti foreldra og systkini á Íslandi og ég sagði honum frá þeim og hann talaði um bróður sinn. Síðan sagði ég honum að ég ætti líka fjölskyldu hér í Kanada, eiginmann og tvö börn. Honum svelgdist aðeins á pastanu sem hann var að borða og spurði hvað krakkarnir væru gömul og hvað ég væri búin að vera gift lengi. Jú, gift í fjórtán ár og krakkarnir 9 og 7 ára svaraði ég. Þá frussaði hann yfir mig vatninu sem hann var að drekka og spurði mig hvað í fjáranum ég væri eiginlega gömul. Eins og flestir íslendingar sem eru búsettir erlendis kannast við þá finnst útlendingum við voða skrítin að eiga krakka og vera í námi. Hér er eðlilegt að klára nám, fara út á vinnumarkaðinn og byrja svo að spá í hvort það sé pláss fyrir börn í skipulaginu.
Annars virðast nemendurnir í enkudeildinni bara mjög spennandi. Ég er búin að finna nokkur svört andlit  Flestir eru aðeins yngri en ég og eru byrjaðir í doktorsnáminu sínu og áhugasvið fólks í deildinni eru ótrúlega margvísleg. Allt frá því að vera að pæla í enskri tungu út frá málfræði og málvísindum til tenginga eins og “bómenntir og hávaði” eins og einn tónlistarmaður í deildinni er að skoða. 18.aldar ljóð, pólitískar bókmenntir, kvennabókmenntir, kanadískar bókmenntir, skapandi skrif , leikhús og svona mætti endalaust telja. Kennaranir mínir eru fjórir þessa önn og hver öðrum meira spennandi. Einn er ansi vel þekktur kanadískur rithöfundur og “cultural critic”, sá heitir G.E. Clarke og er alveg rosalega hress og opinn, mjög beinskeyttur og blátt áfram. Hann kennir mér afrískar/kanadískar bókmenntir og sá kúrs lofar góðu. Annar kennari er últra hýr og mjög sjarmerandi. Sá kennir mér kúrs sem heitir Raciness og fjalar um kynþætti, kynlíf og pólitík. Þriðji kennarinn heitir Linda Hutcheon og er ansi vel þekkt, ég held að á Íslandi sé t.d. kennd bókmenntasaga sem hún skrifaði. Tíminn hennar fjallar einmitt um bókmenntasögu og “identity politics”. Síðasti kúrsinn er skyldukúrs og heitir Bibliography, hann kennir bresk kona sem virkar mjög fín. Í fyrsta tímanum sagði hún okkur m.a. frá því að hún væri mikill ferðalangur og væri nýkomin frá Íslandi. Þessi tími er hugsaður sem grunnur undir fræðistörf, okkur eru kynnt bókasöfnin, leitarvélarnar, heimildavinna o.sfrv. Í öllum tímum er hrikalega mikil vinna. Bæði mikil verkefnaskil og lestur. Ég er búin að lesa þvílíkt magn af bókmenntakenningum og samsæriskenningum undanfarnar vikur að ég er orðin alveg rugluð. Mikið af þessu er svo akademískt að manni líður eins og ólæsu barni þar sem maður er að reyna að stauta sig í gegnum fræðitextann. En auðvitað væri ekkert varið í þetta ef maður þyrfti ekki að reyna á sig.