Trúarleg upplifun í La Granadilla.

Í dag upplifðum við nokkuð alveg magnað. Við vorum að keyra í fjöllunum hér í Chiapas og rifjuðum það upp að þegar við keyrðum frá San Cristóbal til Chiapas de Corzo höfðum við séð kirkju uppi á fjallshlíð. Að kirkjunni lágu brattar og háar tröppur. Við höfðum ekki séð neinn afleggjara inn í þorpið með kirkjunni og þess vegna ekki beygt til að skoða þetta betur. Við ákváðum að reyna að vera vakandi fyrir kirkjunni og afleggjara í dag þegar við áttum leið hjá. Þegar við sáum afleggjarann fattaði ég hvers vegna við höfðum ekki séð hann fyrr; þetta er eins og breið gangstétt og svo brött að manni dettur ekki í hug að hægt sé að keyra bíl þarna. Við gerðum það samt. Bjallan er soddan trukkur (plús að hljóðkúturinn er bilaður þannig að það fer ekki á milli mála þegar maður keyrir inn í rólegt þorp sem er alveg laust við bíla). Þegar við stoppuðum bílinn og stigum út heyrðum við fjöruga tónlist sem barst að ofan og þegar við horfðum upp að kirkjunni tókum við eftir því að þar fyrir framan var fullt af fólki og meira að segja var skotifð upp stöku flugelda. Bærinn var frekar tómur en þær örfáu hræður sem sáu okkur ganga að kirkjutröppunum endalausu horfðu á okkur forviða. Ættum við kannski ekki að trufla hátíðarhöldin? Ætli við séum óvelkomin? Við erum nú einu sinni á slóðum zapatista og samkvæmt ferðahandbókinni okkar eru aðrir en idjánar stundum ekki velkomnir í þorpin og myndavélar eru illa séðar eða jafnvel alveg bannaðar. Við tókum sjénsinn.
Í þessum tiltekna bæ eru allar konurnar klæddar í fallega útsaumuðaðar herðaslár og pils í bláum og fjólubláum litum. Þegar við komum loks upp allar kirkjutröppurnar (þetta var erfiðara en að klifra pýramídana) blasti við okkur skemmtileg og skrítin sjón, þarna dönsuðu grímuklæddir menn og strákar. Strákarnir voru í ýmis konar skrautlegum búningum með grímur (apahöfuð ofl) og karlarnir voru sumir í kvenmannsfötum með stórar hvítar andlitsgrímur, aðrir í hermannabúningum með rifla, gerfiskegg og grænar derhúfur. Sumir voru með sérkennileg trébúr á hausnum og aðrir bara spariklæddir. Konurnar og stelpurnar mynduðu hálfhring utan um dansarana, allar klæddar í sína fallegu bláu búninga. Þegar indjánarnir sáu þessa skrítnu hvítingja færðu þeir sig frá okkur og virtust undrandi. Allt í einu tók ég eftir því að dansararnir með stóru hvítu grímurnar voru hættir að dansa og bentu á okkur, þeir fóru til eins sem var í hermannabúningi og bentu á okkur. Þetta var allt svo súrrealískt. Hjartað byrjaði að hoppa smá þegar hermaðurinn labbaði beint til okkar. Jæja, þá á að reka okkur burt með skít og skömm, hugsaði ég. Hermaðurinn kom til okkar og strax myndaðist forvitinn hópur í kringum okkur. Hann talaði spænsku og spurði hvaðan við kæmum og hvers vegna við værum hér. Ég sagði að við kæmum frá Íslandi og langaði til að skoða kirkjuna. Þá blíðkaðist kallinn. Þið eruð komin til að sjá kikrkjuna og votta dýrðlingi okkar virðingu. Gott. Og hann leiddi okkur í gegnum "sviðið" og inn í kirkjuna. Þar loguðu mörg reykelsi svo að Eyja og Kári fóru strax að hósta. Þar loguðu líka mörg kerti og altarið var fullt af nýafskornum blómum. Ég þorði ekki annað en að krossa mig líkt og hermaðurinn og Eyja gerði alveg eins og hann, kraup meira að segja á kné og margkrossaði sig. Meðfram veggjum kirkjunnar voru fleiri menn, þeir sátu og horfðu á okkur og sumir voru greinilega að drekka brennivín. Hermaðurinn benti okkur á mann sem var klæddur í skrautlegt vesti í sömu litum og búningar kvennanna (margir mennirnir voru eins klæddir) og sagði að hann væri umsjónarmaður kirkjunnar. Sá bauð okkur velkomin eftir að hinn hafði útskýrt hvers vegna við værum komin. Hermaðurinn útskýrði eitthvað með fórnir og framlög til aðal dýrðlingsins (... San Patricio? nei ég man ekki hvað hann heitir) Það var margt sem ég skildi alls ekki í útskýringum þeirra á dýrðlingunum, náði því samt að Jesús er númer eitt og svo kom þessi dýrðlingur, alla vega fyrir þetta þorp. Náði því líka að þeir eru kaþólskir). Við gáfum dýrðlingnum pening og ég bað hann að passa okkur. Svo fórum við að tala við einn vel drukkinn og trúaðann mann sem sagði okkur að það kæmu mjög sjaldan ókunnugir í þorpið. Hann bauð Orra sopa af brennivíninu og Orri sagði mér eftir á að það hefði verið mjög gott. Eftir að hafa horft svolitla stund á dansinn og hátíðarhöldin gengum við í gegnum þorpið. Mig langaði svo að taka myndir af fólkinu en þorði það alls ekki. Til merkis um það hvað við þóttum skrítin þá gengum við framhjá tveimur konum sem sátu og ófu teppi og þegar önnur sá okkur kallaði hún upp yfir sig af undrun og faldi höfuðið í höndum sér. Svo brosti hún í gegnum fingurnar. Alveg er ég viss um að næstu vikur verðum við helsta umræðuefni sumra þarna. Stórskrítið fólk, þessi hvítingjar.
Á morgun, Pálmasunnudag, hefst Semana Santa (Heilaga vika) og þá eigum við örugglega eftir að upplifa fleira fallegt og skemmtilegt.