Kúbuævintýrið - Fyrsti hluti.

Það var rosalega gaman að koma til Kúbu og upplifa eitthvað alveg nýtt. Margt var alveg eins og maður hafði ímyndað sér eftir að hafa séð heimildarmyndir, skoðað ljósmyndabækur og talað við vini og kunningja sem hafa verið á Kúbu. Oft fannst mér ég stödd í ljósmyndabók. Fólk virðist ekki draga skýr mörk milli heimilis og götu og oft horfði maður inn í stofu þar sem heimilisfaðurinn lá kannski á nærbuxunum fyrir framan sjónvarpið á meðan einhverjir voru inní eldhúsi að syngja og aðrir úti á stétt að kjafta. Gömlu amerísku kaggarnir og fallegu niðurníddu nýlendubyggingarnar. Gamlar konur að kallast á af svölum, kallar að spila domino með stráhatta og vindla, krakkar í hafnarbolta osfrv. Að labba um göturnar var ævintýri í sjálfu sér. Reyndar er það það sem mér finnst alltaf skemmtilegast á ferðalögum, að drekka í mig mannlífið.
Við vorum svo heppin að fá íbúð/herbergi á besta stað í Gömlu Havana. Við gistum í því sem þeir kalla casa particular, það eru íbúðir eða herbergi í eigu einstaklinga eða fjölskyldna. Okkur fannst þetta frábær leið til að reyna að kynnast heimafólki betur og svo er þetta þónokkuð ódýrara en hótelgisting. Kvöldið þegar við komum til landsins lenntum við reyndar í smá veseni þar sem íbúðin sem við héldum að við værum búin að panta og fá staðfestingu fyrir var ekki laus. Eigandinn var hinn hjálplegasti þegar við sýndum honum tölvupóstinn og sagðist ekkert skilja í þessu. Hann hringdi út um allt og að lokum fann hann herbergi fyrir okkur í nágrenninu. Daginn eftir yrði "íbúðin" hjá honum laus. Við gistum því fyrstu nóttina hjá konu um sextugt og uppkomnum syni hennar sem æfir körfubolta og talar sjö orð í ensku. Næsta dag fengum við svo frábært herbergi uppi á þaki með sér baðherbergi og aðgangi að eldhúsi. Húsþakið höfðum við líka fyrir okkur þannig að aðstæður voru frábærar.
Suma hluti er hægt að segja manni frá en maður fattar þá samt ekki alveg fyrr en maður upplifir þá. Þannig var það t.d að þó að Breki og Steina og Ásthildur hefðu sagt okkur að í landinu væru í raun tveir aðskildir heimar, heimar ferðamanna og heimamanna, þá var það ekki fyrr en eftir nokkra daga á Kúbu að við föttuðum að þetta er algerlega þannig. Það er erfitt að reyna að skilja hvernig það er að búa í landi með svona mörg boð og bönn. Mér virtist þjóðin mjög stolt og samheldin en á sama tíma var viss biturð í garð utanaðkomandi sem ég fann hjá mörgum og var óþægileg. Allt eru þetta vafalaust skiljanlegar afleiðingar einangrunar og sögu landsins. Og þó að við lenntum stundum í leiðinlegum aðstæðum sem ferðamenn þá hittum við líka mikið af indælu fólki. Eitt kvöldið hittum við t.d. yndislegan gamlan mann í almenningsgarði þar sem krakkarnir voru að hlaupa og leika með kúbönskum krökkum. Hann settist hjá okkur og fór að spjalla og þó að spænskan sé því miður ekki enn upp á marga fiska þá gátum skilið hvert annað og töluðum dágóða stund. Hann sagði okkur að Kúba væri yndislegt land og hvergi væri betra að búa. Lítið í kringum ykkur, hér eru allar ungar konur óléttar enda erum við með góða skóla og góða heilsuþjónustu. Fidel Castró er stórgáfaður og góður foringi, eitthvað annað en barnalegi og vitlausi Bush, sagði hann. Þegar gamli maðurinn heyrði að við vorum frá Íslandi nefndi hann ekki Björk heldur fund Reagan og Gorbachev (stafsetn?!). Landafræðin var alveg á hreinu en þó hafði hann aðeins ferðast til Jamaica.
Í Havana skoðuðum við líka ýmislegt. Heimsókn í Byltingarsafnið, sem er til húsa í gamalli höll, var mjög fróðleg og eftirminnileg. Þarna var sögð saga landsins og byltingarinnar á mjög ákveðin hátt, ekkert verið að reyna að taka óháða afstöðu sagnfræðings, heldur hafði Castró sjálfur skrifað þónokkuð af skýringartextunum. Fyrir utan safnið var mikið af hertækjum sem Kári var heillaður af og tók mikið af myndum.
Alls staðar á Kúbu eru myndir af Che, sæta byltingarmanninum. Maður var alveg laus við kóka kóla og annan auglýsingaáróður - mikið var það ótrúlegur léttir, ég hafði ekki áttað mig á því hvað þessar gegndalausu auglýsingar eru þreytandi og pirrandi. Á kúbu eru engin auglýsingarskilti með léttklæddum, smjörbornum, sveltandi stúlkum að sannfæra mann um að kaupa hitt eða þetta. Það er bara annars konar heilaþvottur í gangi þarna því eins og ég segi þá fékk ég Che dálítið á heilann, annað var bara ekki hægt. Alls staðar eru bækur um eða eftir náungann, póstkort, bolir, fánar, bollar allt er með mynd af Hollívúdd súkkulaði sæta og karlmannlega Che Guevara.