nokkrar linur fra metropolis...

jaeja, tha er madur sestur pakksaddur fyrir framan tolvuna sidustu nottina her i mexiko borg i bodi carlos og lolitu. folk sem ekki hefur gist i thessu husi veit ekki hvad dekur er og madur a eftir ad deyja gladur tho madur eigi aldrei eftir ad upplifa annad eins aftur. eftir okkar venjulega tiu tima naetursvefn hefst dagurinn idulega a thvi ad gestgjafarnir kreysta ofan i okkur ferskan djus ur, ad thvi er virdist, oendanlegri floru lokal avaxta. eftir morgunmat sem gefur hladbordinu i oxarfirdinum ekkert eftir attar madur sig a thvi ad ekki er liklegt ad madur aorki neinu fyrr en eftir vaenan blund a meltunni. thegar vid svo loks drottumst a lappir er ekki tekid annad i mal en ad vid seum keyrd allt sem vid viljum fara, i gaer voru thad piramidarnir i teotihuacán og mumiur i klausturkjallara, i dag myndavelakaup og thriggja retta maltid a heimili carlos yngri sem gengur gjarnan undir nafninu don carlos. hann hefur ferdast vidar en flestar flugfreyjur og thekkir oliklegustu utnaru mexiko eins og handarbakid a ser. hann jos yfir okkur svo mikid af upplysingum ad eg geri mer enga von um ad na nokkurn timan ad vinna ur theim ollum a medan synir hans, carlos yngsti (hvad annad?) og leonardo, leku ser vid eyju og kara og sogdu okkur fra framtidar islandsheimsoknum sinum. fyrsta breytingin a ferdaplaninu okkar er thvi thessi: i stad thess ad fara til oaxaca tokum vid rutuna i fyrramlaid til vera cruz thar sem vid aetlum ad vera i 2 eda 3 daga adur en vid holdum inni frumskoginn thar sem vid aetlum ad tekka a nokkrum litlum thorpum adur en vid veljum eitthvert theirra til ad stoppa i i viku eda tiu daga. en nu er klukkan ordin margt og thessi stafraeni forngripur sem eg sit vid er farinn ad kvarta eitthvad undan nettengingunni, enda orugglega hannadur langt fyrir tima veraldarvefsins. meira fra vera cruz...
orri.